Αποστολέας Θέμα: Προταση για την Παιδεία  (Αναγνώστηκε 1746 φορές)

Motsakos

  • Administrator
  • Newbie
  • *****
  • Μηνύματα: 10
  • Karma: +0/-0
    • Προφίλ
Προταση για την Παιδεία
« στις: Απριλίου 19, 2015, 11:31:30 μμ »
Παιδεία

-Νέο μοντέλο δημόσιας Ελληνικής δωρεάν παιδείας με ανάπτυξη των αρχών που διαχρονικά τη διέπουν, όχι με τη στενή έννοια της εκπαίδευσης, αλλά της διαπαιδαγώγησης σκεπτόμενων πολιτών στα πλαίσια της γνώσης και όχι της ημιμάθειας.

-Την ίδρυση αποκλειστικών ερευνητικών κέντρων τα οποία θα λειτουργούν παράλληλα και σύγχρονα με τα Ελληνικά πανεπιστήμια αλλά και με άλλα ομοειδή κέντρα του εξωτερικού.



Προτάσεις Βασικών Αλλαγών στην Παιδεία

Εφαρμογή συστημάτων, μεθόδων και τεχνικών μάνατζμεντ, σε όλους τους οργανισμούς και σε όλο το σύστημα παιδείας ώστε να εξασφαλίζει την αξιοκρατία, την αποδοτικότητα και την αποτελεσματικότητα μέσω  αντικειμενικών μεθόδων ελέγχου και αξιολόγησης των επιδόσεων όλων των εκπαιδευτικών, αλλά και των μονάδων (σχολείο, ΑΕΙ, κλπ).

Ανάπτυξη νομοθετικού πλαισίου το οποίο θα επιτυγχάνει την ελευθερία πρωτοβουλιών, τη δημιουργικότητα και την καινοτομία αλλά επίσης τον έλεγχο και την λογοδοσία σε ό,τι αφορά τις επιδόσεις τα αποτελέσματα και την αποδοτική χρήση των πόρων.

Διαμόρφωση μηχανισμών ανίχνευσης και προώθησης των άριστων ή ταλαντούχων μαθητών – σπουδαστών.

Εστίαση της παιδείας στο μαθητή, στη μάθηση και στην ολιστική ανάπτυξη του ανθρώπου, μέσω σύγχρονων, εργαστηριακών και βιωματικών μεθόδων μάθησης και αναμόρφωσης του περιεχομένου των προγραμμάτων σπουδών, ώστε να ενισχυθούν μαθήματα τεχνών και ανθρωπιστικών επιστημών.

Ανάπτυξη και άμεση σύνδεση της επαγγελματικής εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων με τις ανάγκες της οικονομίας.

Ανάπτυξη της ενημέρωσης περί επαγγελματικού προσανατολισμού για τους γονείς και τους μαθητές, ώστε να αλλάξει η εσφαλμένη νοοτροπία της ταύτισης της επαγγελματικής επιτυχίας μόνο με την απόκτηση πτυχίου ΑΕΙ ή ΑΤΕΙ και να γίνει κατανόηση της διαφοράς μεταξύ παιδείας και επαγγελματικής εκπαίδευσης.

Ορθολογική κατανομή των πόρων που διατίθενται στη παιδεία με κριτήρια την αποδοτικότητα, τις οικονομίες κλίμακας και τις συνέργειες.

Σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης οι μαθητές των γονέων με υψηλά εισοδήματα συνεισφέρουν υπό μορφή διδάκτρων – χορηγιών ένα ποσό, το οποίο αποδίδεται από τη σχολική μονάδα σε υποτροφίες αρίστων και αποδεδειγμένα φτωχών μαθητών. Η εφαρμογή αυτού του μέτρου προϋποθέτει την αξιοπιστία των δηλωθέντων εισοδημάτων.

Σε όλους τους μαθητές τα βιβλία δίνονται για χρήση και επιστρέφονται σε καλή κατάσταση.

Το Υπουργείο Παιδείας αποκτά επιτελικές δομές διαμόρφωσης στρατηγικών και επιχειρησιακών σχεδίων για την Παιδεία και τον έλεγχο των επιδόσεων.

Η ευθύνη της στρατηγικής και των επιχειρησιακών σχεδίων για την Παιδεία ανήκει στο Υπουργείο Παιδείας το οποίο μέσω θεσμοθετημένης διαδικασίας ενσωματώνει στο σχεδιασμό τις προτάσεις των Υπουργείων που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με την εκπαίδευση και τη Παιδεία, καθώς και της ΤΑ.

Προτάσεις για Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση


Εισαγωγή συστημάτων αξιολόγησης και ελέγχου των επιδόσεων και σύνδεση των προαγωγών και των αμοιβών με αυτές.

Ελευθερία πρωτοβουλιών και εξουσία στους διευθυντές των σχολικών μονάδων να ασκούν αποτελεσματική διοίκηση και ηγεσία με ταυτόχρονη αξιολόγηση με βάση τις συμπεριφορές και τ’ αποτελέσματα από τους προϊσταμένους τους αλλά και από τους συνεργάτες τους δασκάλους – καθηγητές (360ο αξιολόγηση) και σύνδεση των αμοιβών και της εξέλιξης τους με τις επιδόσεις τους.

Συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής των διευθυντικών στελεχών των σχολικών μονάδων, απαραίτητη εκπαίδευση και εξέταση σε προγράμματα Διοίκησης και Ηγεσίας Σχολικών Μονάδων.

Η θητεία των διευθυντών των σχολικών μονάδων είναι τριετής και η συνέχισή της κρίνεται με βάση τα αποτελέσματα της αξιολόγησής τους.

Ενίσχυση των πειραματικών-πρότυπων σχολικών μονάδων.

Συνεχής και σχεδιασμένη επιμόρφωση των δασκάλων και καθηγητών.

Δημιουργία συστημάτων αναγνώρισης και επιβράβευσης μαθητών, δασκάλων, διευθυντών και σχολικών μονάδων.

Οργανωμένη και συστηματική ενημέρωση και συμβουλευτική των γονέων από τους δασκάλους – καθηγητές.

Οργανωμένη και συστηματική συνεργασία της σχολικής μονάδας με τις τοπικές κοινωνίες ώστε οι μαθητές ν αποκτούν εμπειρίες.

Ενίσχυση της ειδικής– εκπαίδευσης των παιδιών με μαθησιακές ιδιαιτερότητες.

Ειδικές δράσεις ή υπηρεσίες για παιδιά με οικονομικά, κοινωνικά, μαθησιακά ή ψυχολογικά προβλήματα.

Επέκταση του ωραρίου απασχόλησης των παιδιών στα σχολεία υποχρεωτικής εκπαίδευσης (6-15 ετών)

Ισοβαρής αντιμετώπιση των κλασσικών, θετικών, τεχνολογικών, ανθρωπιστικών, καλλιτεχνικών και αθλητικών πεδίων μελέτης.

Εφαρμογή σύγχρονων βιωματικών και εργαστηριακών μεθόδων μάθησης (π.χ βιωματικά παίγνια).

Προτάσεις για τα ΑΕΙ


Τα μαθήματα, ο τρόπος εξετάσεων και ο αριθμός των εισακτέων, καθορίζεται από το κάθε ΑΕΙ και υλοποιείται με την εποπτεία του Υπουργείου, όπως μέχρι τώρα, για την εξασφάλιση του αδιάβλητου.

Τα ΑΕΙ είναι ελεύθερα με εσωτερικούς κανονισμούς να ενισχύουν την ευελιξία των σπουδών, των φοιτητών, σε ό,τι αφορά τα προγράμματα σπουδών και τις εξειδικεύσεις.

Ιδρύονται μη κρατικά ΑΕΙ που εποπτεύονται από το κράτος και οι συνθήκες ανταγωνισμού με τα κρατικά είναι υγιείς.

Ενισχύεται η αυτονομία των ΑΕΙ σε συνδυασμό με τον ουσιαστικό έλεγχο των επιδόσεων και την αποδοτική χρήση των πόρων.

Ενισχύεται η δυνατότητα των ΑΕΙ να αποκτούν πόρους εκτός κρατικού προϋπολογισμού, χωρίς κανένα περιορισμό και με βάση μηχανισμούς διαφάνειας και ελέγχου.

Διαμορφώνεται και υλοποιείται σχέδιο δημιουργίας ξενόγλωσσων προγραμμάτων σπουδών, τμημάτων Σχολών ή ΑΕΙ με στόχους την προσέλκυση 100.000 ξένων φοιτητών σε μια δεκαετία.

ΑΕΙ και Σχολή θεσμοθετεί συγκεκριμένα και διαφανή κριτήρια επιλογής και προαγωγής μελών ΔΕΠ.

Η χρηματοδότηση των ΑΕΙ συνδέεται με τις επιδόσεις τους όπως και οι αμοιβές των μελών ΔΕΠ.

Στα ΑΕΙ λειτουργούν φοιτητικοί σύλλογοι και όχι πολιτικές παρατάξεις.

Με δεδομένο ότι:
•        όλοι θεωρούμε την παρεχόμενη παιδεία (δεν στέκομαι μόνο στην εκπαίδευση) ανεπαρκή,
•        η εκπαίδευση στηρίζεται σε αναχρονιστικές αρχές,
•        η προσφερόμενη γνώση, κυρίως στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, είναι ξεπερασμένη και συχνά ακυρωμένη από τις νέες γνώσεις που ανακαλύπτονται,
•        η μεγάλη πλειοψηφία των λειτουργών, σε όλες τις βαθμίδες, κάνει αγγαρεία,
•        το μόνο που νοιάζει τους κυβερνώντες είναι το «πιασάρικο» θέμα των εισαγωγικών εξετάσεων στα ΑΕΙ/ΤΕΙ,
•        δεν προσφέρονται εναλλακτικές λύσεις για όσους δεν ενδιαφέρονται να ακολουθήσουν το μονοπάτι νηπιαγωγείο-δημοτικό-γυμνάσιο-λύκειο-πανεπιστήμιο-μεταπτυχιακό (και μετά εξωτερικό ή ανεργία),
•        η Ελλάδα είναι ακόμα τεχνοφοβική χώρα, παρόλο που τα παιδιά της που ασχολούνται με τις νέες τεχνολογίες είναι «αστέρια» σε ιδέες και διάθεση για έρευνα και δημιουργία,
•        η παιδεία είναι το όπλο μας για τη φυγή προς τα μπρος και την έξοδο από την κρίση,
•        τα παλαιά κόμματα μας θέλουν απαίδευτους, αλλά εξειδικευμένους υπαλλήλους τους,
•        είναι το καυτό θέμα για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων,
θεωρώ ότι πρέπει να ανοίξουμε τη συζήτηση για το τί θέλουμε και πώς μπορούμε να προσφέρουμε στο θέμα.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε τη συζήτηση διαδικτυακά εν αρχή, και στην πορεία, αφού έχουμε μια καλή βάση προτάσεων και θέσεων, να δημιουργήσουμε μια ομάδα εργασίας, που είτε δια ζώσης είτε μέσω δικτύου, θα καταλήξει σε μια (ανοιχτόμυαλη) πρόταση για την παιδεία. Τονίζω ξανά, ότι ως παιδεία δεν πρέπει να θεωρούμε μόνο τη σχολική εκπαίδευση (μεγάλη παγίδα αυτή).


Οι δικες μου προτασεις ειναι:


1)ανανεωση της σχολικης υλης και αλλαγη του τροπο παραδοσης των μαθηματων σε επιπεδο δευτεροβαθμειας εκπαιδευσης

2)εναρμονηση της εκπαιδευσης με τα νεα τεχνολογικα και επιστημονικα δεδομενα/καταργηση τεχνοφοβισμου

3)ας γινει το σχολειο χωρος μεταλλαμπαδευσης ιδεων,να πλησιαζει δηλαδη ο τροπος λειτουργειας του τα πανεπιστημιακα ιδρυματα.

4)ας μην υπαρχει εκπαιδευση,ειδικα στειρα,αλλα παιδεια και σωστη παροχη αυτης.

πιο συγκεκριμενα

α)ηθη και προτυπα στους νεους.

β)"ξεκολλημα" απο αυτο το facebook
αυτο σημαινει να υπαρχουν τα κινητρα μεσω της εκπαιδευσης οι μαθητες να ευαισθητοποιουνται και για αλλα θεματα,ειτε καλλιτεχνικα ειτε επιστημονικα ειτε οτιδηποτε!

5)εχουμε ταλεντα! ας τα εκμεταλευτουμε!
δεν ειναι αναγκη ολοι να σπουδασουν σε ΑΕΙ/ΤΕΙ.να υπαρχουν επιλογες διαφορετικες,οι μαθητες να μπορουν να επικεντρωνονται σε αυτα που ειναι πραγματικα καλοι και τους αρεσει.να αναζωγονησουμε λιγο το "follow your dream".

6)ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ!
εχουμε γεννιες και γεννιες που κανουν τα ιδια και τα ιδια πολιτικα λαθη!χρειαζομαστε πολιτικους καθαρους απο την διαφθορα, με ιδεες για την ουσιαστικη αναπτυξη της χωρας και να μην ειμαστε ουραγοι στις αποφασεις αλλων.

7)ελευθερια στην γνωση!
ο μαθητης να μπορει να ψαχτει/να δει τις επιλογες γυρω του,να αναζητησει απο μονος του ολα τα στοιχεια που τον αφορουν,να κανει εργασιες που θα τον καλλιεργησουν.


Πρώτα από όλα: Θεωρώ πως οι σπουδές (πανεπιστήμια, πολυτεχνεία, τει κλπ) θα πρέπει να δέχονται και να βγάζουν όσους αποφοίτους χρειάζεται και μπορεί να απορροφήσει η κοινωνία + ένα extra ποσοστο ασφαλείας (πχ. +30%).
Για παράδειγμα, έστω ότι η Ελλάδα μπορεί να καλύψει/χρειάζεται 50.000 μαθηματικούς και έχει ήδη 100.000. Δεν μπορεί να βγαίνουν κάθε χρόνο 2000 ενώ συνταξιοδοτούνται 500. Τα νούμερα τυχαία.

Θα πρέπει να βρεθει μια φόρμουλα με βάση αντικειμενικές μελέτες, για το πόσοι πρέπει να αποφοιτούν κάθε χρόνο από κάθε σχολή ώστε σιγά σιγά να έχουμε επιστήμονες κοντά στα νούμερα που χρειαζόμαστε (ΠΑΝΤΑ θα υπάρχουν περισσότεροι, αυτό είναι δεδομένο).

Απο εκεί και πέρα:
Τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι οργανωμένα από θέμα budget και management και να μην βασίζονται στην κρατική επιχορήγηση.
Τα παιδιά θα πρέπει να μπορούν να κάνουν αίτηση στα πανεπιστήμια, στις σχολές που θέλουν αλλά να βγαίνουν οι καλύτεροι.

Ένας τρόπος να συνδυάσουμε τα 2 παραπάνω (παράδειγμα):

Τα πανεπιστήμια αντί για κρατικές επιχορηγήσεις έχουν ΔΙΔΑΚΤΡΑ! Με καθαρά οικονομικά κριτήρια, όποιος έχει πληρώνει, όποιος δεν έχει πληρώνει το κράτος! Το κάθε πανεπιστήμιο θα πρέπει να διαχειριστεί τα οικονομικά του με βάση τα δίδακτρα (ίσως εκτός κάποιον ελαχίστων εξαιρέσεων σε δύκολες περιοχές κλπ). Με αυτά τα λεφτά θα πρέπει να παρέχει ΣΟΒΑΡΕΣ υπηρεσίες κ δωρεάν σημειώσεις, (+σίτηση, στέγαση σε περισσότερους)

Το κάθε πανεπιστήμιο, για κάθε σχολή θα πρέπει στο 1ο έτος να δέχεται αρκετούς παραπάνω φοιτητές από όσους χρειάζεται η σχολή. Στο τέλος του 1ου έτους θα γίνονται εξετάσεις και θα μένουν αρκετοί λιγότεροι (λίγοι περισσότεροι από όσοι χρειάζονται ώστε να υπάρχουν περιθώρια για "απώλειες" μετά). Έτσι ο καθένας θα μπορέσει να πάει σε όποια σχολή του αρέσει αλλά θα μένει μόνο αν είναι καλός. Χρονικά περιθώρια για την αποφοίτηση είναι απαραίτητα, όπως και τα πόσα μαθήματα επιτρέπεται να χρωστάει κάποιος/χρόνο.

Για όσους πληρώνει δίδακτρα το κράτος θα μπορούν να δοκιμάσουν την τύχη τους σε διάφορες σχολές μέχρι πχ 3 φορές. Από εκεί και πέρα αν δεν μπορέσουν να συνεχίσουν στο 2ο έτος (να μπουν δηλαδή στην σχολή), αν θέλουν να ξαναδοκιμάσουν την τύχη τους θα πρέπει να πληρώνουν μόνοι τους τα δίδακτρα (έστω του 1ου έτους).

Τα πανεπιστήμια να μπορούν να αναζητούν σπόνσορες, οι οποίοι όμως δεν θα επεμβαίνουν στο έργο τους. Για παράδειγμα, μια εταιρία ελαστικών να μπορεί να σπονσοράρει ένα πανεπιστήμιο για να φτιάξει καλύτερα εργαστήρια τεχνολογίας υλικών αλλά δεν θα έχει περαιτέρω σχέση με την έρευνα. Οι καθηγητές και οι φοιτητές θα μπορούν να προτείνουν θέματα σε επιστημονικές επιτροπες για μελέτες.

Οι φοιτητές θα μπορούν να δουλεύουν στο πανεπιστήμιο, το οποίο ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ! Έτσι θα καταφέρουν να μειώσουν τα κενά σε διάφορες θέσεις αλλά θα δίνουν και extra εισόδημα σε φοιτητές που έχουν ανάγκη (δουλειές πχ σε βιβλιοθήκη, εστιατόριο, καφετέριες, γραφεία κλπ)

Με έναν τέτοιο τρόπο λειτουργίας πιστεύω ότι λύνονται πολλά από τα σημερινά προβλήματα όπως ότι είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να περάσει εκεί που θέλει, υπάρχουν οικονομικά προβλήματα στα πανεπιστήμια, δεν είναι δωρεάν οι σημειώσεις, τα παιδιά πρέπει να δουλεύουν για να τα βγάλουν πέρα κλπ κλπ.

Σίγουρα χρειάζεται χρόνο και υποδομές, αλλά τουλάχιστον πιστεύω είναι μια ιδέα με σκοπό.


•        Μείωση σχολικών μονάδων.
•        Δραματική αύξηση των μαθητών ανά τάξη (το τριαντάρι θα γίνει μικρή τάξη στις μεγάλες πόλεις).
•        Κατάργηση οργανικών θέσεων
•        Εξαφάνιση πολλών ειδικοτήτων από τα ωρολόγια προγράμματα. Ήδη πολλές ειδικότητες άρχισαν να «φεύγουν» και στο σχολεία να λειτουργούν όλο και λιγότερες ειδικότητες.
•        Ελαχιστοποίηση των δαπανηρών τεχνικών, επαγγελματικών κλπ εκπαιδευτηρίων και στροφή προς τον ΟΑΕΔ όσων αδυνατούν να ενταχθούν στους ρυθμούς ενός εξεταστικοκεντρικού συστήματος.
•        Αυστηροποίηση και εντατικοποίηση των κρίσεων των καθηγητών. Είναι το επόμενο βήμα. Και για όσους δεν το πιστεύουν ας κοιτάξουν λίγο προς τον τρόπο λειτουργίας των πειραματικών λυκείων.


1) κατάργηση των , με ελάχιστες εξαιρέσης, απίστευτα κακογραμμένων βιβλίων. Τέλος στο δόγμα της παπαγαλιας!
2) χρήση της τεχνολογιάς στο σχολείο, περα του μαθήματος της πληροφορικής, σε καθε σχολική ώρα (εφοδιασμός κάθε τάξης με υπολογιστή, προτζέκτορα.
3) σμίκρυνση της ύλης ανά έτος. Δεν είναι δυνατόν στην ιστορία να διδασκόμαστε σε 2 μαθήματα όλο το Β' Παγκόσμιο!
4) Εξετάσεις με ερωτήσεις πολλαπλών επιλογών όπου αυτό είναι δυνατόν.
5) Επιβράβευση για τους αριστούχους του κάθε σχολείου
6) Άμεσα κατάργηση της προπαγάνδας της Εκκλησίας στο σχολείο
7) Η πολιτική αγωγή να διδάσκεται σε όλες τις τάξεις.
8) Αντιμετώπιση των συμμοριών στα σχολεία.
9)Σοβαρή αξιολόγηση των καθηγητών και από τους μαθητές, που θα δημοσιοποιήται.


Για να θέσουμε μία αρχή, ας απαντήσουμε σε κάποια βασικά, απλά ερωτήματα, για το τι θέλουμε (δε θα παραθέσω τώρα τις προσωπικές μου απόψεις):

1.        Τι ορίζουμε ως «βασική υποχρεωτική εκπαίδευση»; Ποιοι οι σκοποί και οι στόχοι της; Ποια τα μέσα της; Πόση η διάρκειά της;

2.        Στη «βασική υποχρεωτική εκπαίδευση», υπάρχουν γνωστικοί χώροι που πρέπει να απορριφθούν και γιατί; Π.χ. υπάρχει μια «αντιθρησκευτική» τάση, κυρίως λόγω της πολιτικής της επίσημης εκκλησίας ως τώρα. Αυτό σημαίνει και αποβολή των θρησκευτικών από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα;

3.        Πόσα μαθήματα και ποια ικανοποιούν τη «βασική υποχρεωτική εκπαίδευση»;

4.        Σχολικό βιβλίο. Πώς το αντιλαμβανόμαστε;

5.        Οι νέες τεχνολογίες πώς θα ενταχθούν στο σύστημα εκπαίδευσης;

6.        Θα εξετάζονται οι μαθητές στο στάδιο αυτό και πώς;

7.        Παιδεία δημόσια ή/και ιδιωτική; Δωρεάν για όλους ή εισαγωγή κάποιων κριτηρίων κλιμακωτών διδάκτρων;

8.        Πώς θα κρίνεται ο διδάσκων; Και σε περίπτωση ανεπάρκειας τί προβλέπουμε;

9.        Πόσο θα διαρκεί το ημερήσιο ωρολόγιο πρόγραμμα; Θα λήγει, όπως σήμερα, στις 2 το μεσημέρι ή θα συνεχίζεται; Ως ποια ώρα και με ποιες δραστηριότητες;

10.        Μετά το πέρας της «βασικής υποχρεωτικής εκπαίδευσης», τί επιλογές θα έχει ο έφηβος;
τα ερωτήματα είναι ενδεικτικά και τίθενται ως βάση προσανατολισμένης συζήτησης και όχι ως μπούσουλας. Φυσικά, η σειρά και τα ερωτήματ που θα απαντήσουμε είναι θέμα ανοικτό, μιας και οι διαδικασίες μας είναι κατ΄εξοχήν δημοκρατικές.


Ο σκοπός της εκπαίδευσης είναι να δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο άτομα και όχι ένα μονοδιάστατο υλικό. Οι Αρχαίοι Έλληνες (το μόνο σύστημα που εκπαιδεύε πολίτες μέχρι σήμερα) ορίζαν ότι το άτομο πρέπει να έχει τις εξής ιδιότητες:
α) του σοφού. β) του μοναχού, γ)Του εραστή. δ) του πολεμιστη ε) του μάγου.

θετικές επιστήμες, ανθρωπιστικές επιστήμες, λογοτεχνία (literature) Ελληνική και Αρχαία, δύο ξένες γλώσσες (literature) η μία αγγλικά και η δεύτερη επιλογής οποιαδήποτε του κόσμου, γυμναστική και αθλητισμός, τέχνες, χρήση υπολογιστών (αντίστοιχο του ecdl)